Zie ook > archiefpagina

Columns & beeld door Joost (Hippocom) voor LomboX - 2010

Sinterklazen genoeg

Toen ik zaterdag 13 november Sinterklaas in mijn straat zag lopen, dacht ik: wat doet hij hier. Het was niet zijn snelheid die me verbaasde. Zeker niet. Dat hij na de intocht al zo snel in Lombok rondbanjerde, kon ik me levendig voorstellen. Ik zou ook zo snel mogelijk naar de leukste wijk gaan. Maar toch had ik hem hier niet verwacht.

Om de een of andere reden associeer ik Lombok niet met Sinterklaas. Dat komt echt niet doordat ik vanwege zo’n multicultiwijk ineens anders over die goedheiligman met zijn zware pieten aan het denken ben. Nee hoor, op deze Nederlandse traditie stel ik juist erg prijs.

Maar dat wil niet zeggen dat ik verwachtte hem hier te zien.

Misschien komt het doordat het Sinterklaasfeest voor mij een buiten-Utrechtse gelegenheid is. Tot nu toe heb ik dit feest altijd bij familie gevierd. Zoals dit jaar op 4 december bij mijn zus, en een dag later bij de zus van mijn vrouw. Omdat zij kleine kinderen hebben, is dat gewoon handiger.

Natuurlijk kan ik wel moeite doen om daar verandering in te brengen door tegen de nichtjes en neefjes te vertellen dat ze in Utrecht extra veel cadeautjes krijgen. Maar ik geloof niet dat hun ouders er ook zo over denken.

Er is nog wel een andere manier om het feest van de Sint naar hier te halen. Door zelf even Sint te spelen. Maar ja, dat heb ik al twee keer gedaan. De eerste keer ging ik als Sint mijn familie verrassen. Maar helaas was de mijter een beetje te klein (of mijn hoofd was te groot) waardoor deze steeds afviel (de mijter dan, hè). Voordat ik de huiskamer van de familie binnentrad, hadden de familieleden drie keer een mijter zien vallen en een wit behandschoende hand die de mijter weer opraapte. Toen ik eenmaal naar binnen ging, lag de familie dubbel. Mijn neef sprak daarna de weinig bemoedigende woorden: “Ik heb al veel slechte Sinterklazen gezien, maar …”

Een paar jaar daarna heb ik als Sinterklaas iets minder uitbundig uitgepakt. Met de buren had ik afgesproken dat ik cadeautjes in de gang zou neerzetten, op de deur van de woonkamer zou kloppen en dan een handvol strooigoed in de woonkamer zou gooien. Dat laatste deed ik iets te enthousiast (ofwel veel te hard), zodat mijn buurmeisje nog drie weken nachtmerries had.

Kortom, Sinterklaas spelen kan ik de kinderen hier niet aandoen.

Maar hoe krijg ik hier dan wel het Sinterklaasgevoel?

Ik heb echt geen idee.

Maar nu ik er over nadenk, wat is dat eigenlijk, het Sinterklaasgevoel?

Dat is, denk ik nu, blij zijn dat je verrast wordt. Dat je gaat glimlachen van iets wat je niet verwacht.

Net zoals onlangs gebeurde toen MCD-bedrijfsleider Nawin ter ere van het eenjarig bestaan midden in zijn supermarkt Surinaams kookte.

Of net zoals toen fotograaf Martin van Thiel gratis een foto afstond voor ‘Rondje Lombok’. En wat te denken van de medewerkers van Kopi Susu, die blijven verrassen met hun rustige en klantvriendelijke voorkomen. En van de vriendelijkheid van de mensen van Feyza Kledingreparaties.

Door hun doen en zijn verrassen ze me steeds, geven ze me een goed gevoel, en zijn ze ook een soort van Sinterklaas.

Daarom verbaasde ik me waarschijnlijk toen ik 13 november de Sint zag lopen in de straten van Lombok. Want wat kwam hij eigenlijk doen?

Er zijn hier immers Sinterklazen genoeg.

Joost|06-12-10 | omhoog