Wacht op nog zo’n nacht
Sorry.
Laat ik daar maar mee beginnen.
Een welgemeend sorry aan de mensen die misschien nu nog zitten te wachten aan een van de tafeltjes op de Muntsluis.
Te wachten op mij.
Want volgens de site van de Nacht der Nostalgie zou ik niet alleen wat voorlezen in de Speakerscorner, maar zou ik ook de tafeltjes afgaan om wat voor te lezen.
In de Speakerscorner heb ik wat uit mijn boek voorgelezen.
Maar de tafeltjes heb ik de tafeltjes gelaten.
En de wachtenden de wachtenden.
Niet dat ik gedwongen was om de tafeltjes af te gaan. Nee hoor. Maar toen ik me daarvoor aanmeldde, had ik me gewoon niet gerealiseerd hoe leuk de Nacht der Nostalgie zou zijn.
Zo leuk dat ik aan die tafels niet meer toe kwam.
Het Wilde Westen had haar verjaardagsfeestje niet beter kunnen vieren. Ik kwam deze zaterdagavond echt ogen en oren tekort.
In die volgorde.
Het begon al met die stoet oldtimers die bijna de ingang tot de festiviteiten versperden. Daarna genoot ik van die prachtige lichtjes die de Muntsluizen versierden, van de even fraaie spiegelingen in het water, van de bootjes met lichtjes, van de operazangers in prachtige kostuums en - aan de andere kant van het water - van de verstilde dansers in de geheime disco.
Toen mijn ogen gewend waren, was het tijd voor mijn oren. Ze vingen het gezellige geroezemoes op van de bezoekers, het buitengezang van het jazz ensemble van Caroline Lobanov, het meerstemmig gezang van het kamerkoor Amor Vincit en de kraakheldere tonen van Tante Leen op de oeroude grammofoonspeler.
Nadat ook mijn oren geacclimatiseerd waren, kon ik beide zintuigen gebruiken voor een passend slot van de deze avond. Eerst wisselden plezier en plaatsvervangende schaamte elkaar af in het leuke cabaretstukje ‘Mannen’ van Suze van Calsteren en Annabel Romijn. En daarna genoot ik op het terrein van de oude Cereolfabriek van ‘Beam me up Soja’, de prachtige video-projectie op de witte muur van de oude soja-silo. De geschiedenis en de toekomst van de sojafabriek werden overtuigend en speels afgewisseld met grappige filmpjes en filosofietjes van de makers.
Zij zorgden voor een geweldig slot van een gedenkwaardige nacht.
Een nacht waar ik uren over kan vertellen.
Misschien moet ik daarvoor toch nog even terug naar de Muntsluizen.
Als de wachtenden daar nog zijn, hebben ze niet voor niets gewacht.
Nu ik dit zo schrijf, besef ik dat ik zelf nu ook een wachter ben.
Een wachter die hoopt dat er nog zoiets georganiseerd wordt bij de Muntsluizen. Want deze locatie leent zich erg goed voor dit soort festiviteiten.
Tot het weer zover is, moet ik het doen met mijn herinneringen.
De zoete herinneringen.
Die er de komende tijd zeker zullen komen.
Vooral als het donker is.
Zo wordt iedere nacht een Nacht der Nostalgie.
Joost|6-9-10 | omhoog
|
|
